TWIRLEN: SPORT EN GÉÉN CULTUUR

Twirlen is een sport in de marge. Zelden op televisie en zelfs niet behorend tot de grote familie van het NOC*NSF. Het NK ging geruisloos voorbij, het WK later dit jaar in Eindhoven moet niet datzelfde lot ondergaan.]

Klein, maar o zo dapper waren de meisjes die het afgelopen weekeinde in Rotterdam hun kunstjes vertoonden tijdens het NK twirlen. Klein, maar dapper is ook de sport die o zo graag voor volwassen wenst te worden aangezien, zeker in het jaar dat de wereldkampioenschappen naar Nederland komen (12-16 april in Eindhoven).
De kleine Desiree huppelt door het topsportcentrum, helemaal alleen, ga er maar aan staan, dat vergt een portie lef. Voor honderden toeschouwers, met slechts haar baton als ontrouwe bondgenoot, want die waagt het ook nog om geregeld een eigen weg te kiezen. Dan stuitert het stokje over de vloer en maken de pasjes even plaats voor een kort sprintje, om na de hereniging van mens en attribuut rap weer de ingewikkeldste oefeningen te hervatten.

Heel veel succes, heeft de speaker haar nog toegewenst, maar dat geldt voor alle circa 400 deelnemers die om de nationale titels strijden en die stiekem hopen straks in het paasweekeinde ook naar de WK te mogen afreizen.
Nerveus dartelend en nagelbijtend staan ze op hun beurt te wachten, de meisjes bij de ingang van de sporthal. Met een handvol glitters in het haar, een dikke laag make-up op het gezicht en het turnpakje rimpelloos in orde. In de catacomben wordt de laatste hand gelegd aan de laatste oneffenheden, in gelaat en kleding. Trots, met de neus naar boven, betreden ze daarna de speelvloer. Meestal lachend, soms grienend zoeken ze ruim anderhalve minuut later de troostende armen van trainsters en moeders weer op. Niet alle mascara blijkt resistent tegen zoveel vocht. ,,Prachtig toch, pure emotie’’, lacht Hennie Brunnekreeft, voorzitter van zowel de Nederlandse als de Europese bond.
Nee, hij is niet de godfather van het twirlen, dat stempel verdient slechts één persoon. De Amerikaan Don Sartell, dik in de 70 inmiddels, heeft de sport wereldwijd populair gemaakt. ,,Over de herkomst van het twirlen doen verschillende verhalen de ronde’’, zegt Brunnekreeft. De één beweert dat de basis ligt bij een vechtsport op de Samoa-eilanden, in de Stille Zuidzee. De Nederlandse bestuurder: ,,Maar ik houd het erop dat het van de Amerikaanse highschools komt, van de cheerleaders rond de football-wedstrijden daar.’’
Solo of met een groep, twirlen biedt diverse mogelijkheden. ,,Het samenspel tussen de muziek en het ballet, dat is sensationeel om te zien, smúllen’’, vindt Brunnekreeft. De rondzwaaiende stokjes, hoog in de lucht opgegooid, doen denken aan de majorettes die voor de fanfare uit marcheren. ,,Een afgeleide, dat is cultuur en wij zijn sport.’’ Daarbij gaat het om de besten. Daartoe heeft de bond NBTA een speciaal programma opgestart om straks in Eindhoven zelfs met de Amerikaanse toppers te kunnen concurreren. ,,Engeland en Frankrijk moeten wij kunnen hebben, we gaan zelfs de strijd aan met de mensen uit de Verenigde Staten’’, knikt ook trainster Joyce Jansen. ,,En ik zorg ervoor dat steeds meer landen in Europa het twirlen ontdekken, ik heb ze nu bijna allemaal bij elkaar’’, verklaart Brunnekreeft trots.
Maar nu NOC*NSF nog, dat wil maar niet lukken. Het samenvloeien van drie bonden, één algemene, één christelijke en één katholieke, is al een feit, maar nog altijd is er een wilde bond. Brunnekreeft: ,,Ik heb mevrouw Terpstra uitgenodigd om in april naar de WK in Eindhoven te komen. Het valt voor een kleine bond als de onze niet mee om de juiste deuren open te krijgen. Wij kunnen die erkenning goed gebruiken, niet alleen om financiële redenen. Twirlen is nu nog onbekend en dat maakt onbemind, maar het is een mooie sport en verdient veel meer aandacht dan het nu krijgt.’’